AI आणि ऑटोमेशन
दिवसभरातले तेच-तेच अर्धे काम, सॉफ्टवेअरच्या हाती
ते प्रत्यक्षात काय करते
सहा कामे, नावानिशी
वाचन
डॉक्युमेंट्समधून डेटा
इन्व्हॉइसेस, पर्चेस ऑर्डर्स, फॉर्म्स, ओळखपत्रे, स्टेटमेंट्स आणि हाताने लिहिलेल्या चिठ्ठ्या — तुमच्या सिस्टिममधील रेकॉर्ड्समध्ये रूपांतरित. बचत टायपिंगची नाही; खरी बचत ही की आधी कोणाच्या तरी ढिगाऱ्यात तीन दिवस काहीही पडून राहत नाही.
वर्गीकरण
येणारी प्रत्येक गोष्ट, योग्य ठिकाणी
चौकशा, तक्रारी, अर्ज आणि सपोर्ट मेसेजेस — येताक्षणीच वर्गीकृत, निकड ठरवून योग्य व्यक्तीकडे पाठवलेले; कोणी इनबॉक्स उघडेल त्या वेळेची वाट न पाहता.
लेखन
पहिले ड्राफ्ट्स, अंतिम नाही
कोटेशन्स, प्रपोजल्स, उत्तरे, वर्णने, लिस्टिंग्ज आणि रिपोर्ट्स — तुमच्याच रेकॉर्ड्स आणि तुमच्याच आधीच्या कामावरून ड्राफ्ट केलेले, आणि मग एका व्यक्तीने संपादित करून मंजूर केलेले. कमी होते ते ड्राफ्ट लिहिण्याचे काम, निर्णयक्षमता नाही.
स्कोअरिंग
आधी कोणत्या लीडला कॉल करायचा
एखाद्या कन्सल्टंटच्या ठोकताळ्यावर नाही, तर तुमच्याच पक्क्या झालेल्या डील्समध्ये प्रत्यक्षात काय समान होते त्यावर आधारित क्रमवारी. इतिहास वाढतो तशी ती सुधारते, आणि ती समजावून सांगता येते — ज्या स्कोअरवर कोणी प्रश्न विचारू शकत नाही, त्याकडे सेल्स टीम दुर्लक्षच करते.
पाठपुरावा
लक्षात ठेवावा न लागणारा फॉलो-अप
WhatsApp, ईमेल आणि पुशवरून ठरलेल्या क्रमाने जाणारे मेसेजेस, जे ग्राहकाने उत्तर देताच थांबतात. बहुतेक डील्स वादात हरल्या जात नाहीत; त्या जातात कारण दुसरा कॉल कोणी केलाच नाही.
रिपोर्टिंग
स्वतःहून येणारे आकडे
आठवड्याचे आकडे जुळवून सोमवारी सकाळी पाठवलेले, आणि त्यातील बदल एका वाक्यात समजावलेला. डॅशबोर्ड उघडायचे लक्षात ठेवावे लागते; हा रिपोर्ट थांबवायचे लक्षात ठेवावे लागते.
आम्ही स्वतःच ज्याला नको म्हणू
ऑटोमेट करू नयेत अशा चार गोष्टी
कोणीही न तपासणारी कोणतीही अंतिम गोष्ट
95% वेळा बरोबर असणारे मॉडेल वीसपैकी एका पत्रात चुकते, आणि चुकीच्या पत्रावर कोणतीही धोक्याची खूण नसते. ग्राहक, नियामक किंवा बँकेपर्यंत पोहोचणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीत ड्राफ्ट आणि पाठवणे यांच्यामध्ये एक व्यक्ती असते.
स्पष्ट करता न येणारा निर्णय
एखादा नकार, किंमत किंवा अस्वीकार संबंधित व्यक्तीला समजावून सांगता येत नसेल, तर त्याचे ऑटोमेशन करू नये. दरवर्षी अधिकाधिक ठिकाणी ही कायदेशीर भूमिका बनत आहे, आणि त्याशिवायही, संस्थेच्या आत सिस्टिमवरचा विश्वास असाच गमावला जातो.
कोणीही न लिहून ठेवलेली प्रक्रिया
फक्त एका व्यक्तीच्या डोक्यात असलेल्या प्रक्रियेचे ऑटोमेशन केले, तर तिच्या चांगल्या दिवसांबरोबर वाईट दिवसही जसेच्या तसे उतरतात. आधी प्रक्रिया लिहून काढली जाते — आणि बऱ्याचदा, ज्या सुधारणेसाठी पैसे दिले जातात ती तेवढ्यानेच होते.
मोडकळीस आलेल्या कामकाजासमोर उभा केलेला चॅटबॉट
काहीतरी अस्पष्ट किंवा अविश्वसनीय आहे म्हणून ग्राहक संपर्क करत असतील, तर पटापट उत्तरे देणारा असिस्टंट त्या समस्येकडे दुर्लक्ष करणे फक्त स्वस्त करतो. आधी मूळ कारण दुरुस्त करा, मग उरलेल्याचे ऑटोमेशन.
आम्ही सुरुवात कशी करतो
एक काम, मोजून-मापून, पंधरा दिवसांत
सर्वात जास्त तास खाणारे काम तुम्ही सांगता.
आज ते जसे केले जाते तसा त्याचा वेळ आम्ही मोजतो — ही मूळ नोंद सहसा कोणीच ठेवत नाही.
ते बनवले जाते, आणि पहिल्या आवृत्तीपासूनच त्यात तपासणीचा टप्पा असतो.
आठवडाभर ते हाताने होणाऱ्या प्रक्रियेसोबत चालते, आणि दोन्हींची तुलना केली जाते.
आम्ही सांगितले तेवढी बचत झाली नाही, तर आम्ही तसे स्पष्ट सांगतो आणि थांबतो.
तुमची टीम रोज असे काय करते, ज्याचा ड्राफ्ट मशीन करू शकेल?
सुरुवात करायला सहसा एवढा प्रश्न पुरेसा असतो. एका वाक्यात उत्तर द्या, आणि ते ऑटोमेट करणे योग्य आहे की नाही ते आम्ही सांगू — उत्तर “नाही” असेल तरीही.